Scrittura poetica

…miénze a le vernecöcche e a le manderìne,a le fìche e a le sète,
ddà te stòche a vède mò,réte a’ fenèstre, che màmme e Iànne
criatüre,na püpe de ciuóffe giàlle, jìnd’u biànchee u ggnüre, addò
tütte, tütte già stàve da sèmbe:la lìgne stennüte da’ stràte ferràte,
segnàteasàtte-asàtte, pìste chiarìte de sciöchere e de vìte;na pìste
ca jéreme a pigghià tànde vòlde,a camenà süse a chédde dö lìgne
pàre-pàree accustàteca ténene nu pünde nzèmmele assé
lundàne;jéreme a pàrte, iuórne che iuórne, a pegghiàcüre pünte de
la lìgne de chiàtte assé lundàne, che mmè, pezzecariédde, ca
sécute le fràtere tòsüse le traversìne da’ stràte ferràte…E mànche
chèdde jére la lìgna nostre cchiü lundàne,apprìme dù cièle, nòne;
döppe e cchiü döppe angòre,pure ca no nse vède ma se sénte,
avögghie ca se sénte,c’u scerròcche: ddà stè la lìgne aschennüte de
còmenü sim’a jésse, ddà stè la lìgne dü màre…